OSTATNIE WPISY

Neuroatypowość – co to właściwie znaczy? Neuroatypowość nie jest jedną diagnozą. To raczej szerokie określenie opisujące osoby, których sposób przetwarzania informacji, odczuwania emocji i funkcjonowania w świecie różni się od tzw. normy neurotypowej. Może obejmować m.in.: spektrum autyzmu, ADHD, wysoką wrażliwość sensoryczną, trudności w regulacji emocji, specyficzne wzorce poznawcze i społeczne.

Świadomość potrzeb wspiera rozwój tylko wtedy, gdy towarzyszy jej choć minimalne poczucie wpływu. Nie chodzi o pełne zaspokojenie. Często wystarczy: częściowe działanie symboliczne zaspokojenie zmiana perspektyw

Lęk jest jedną z najbardziej pierwotnych emocji. Jego zadaniem jest ochrona przed zagrożeniem. Problem pojawia się wtedy, gdy mechanizm ten uruchamia się nieadekwatnie do sytuacji. Kiedy organizm odbiera coś jako zagrożenie, aktywizuje się układ odpowiedzialny za reakcję „walcz lub uciekaj”. Wtedy dominującą rolę zaczynają odgrywać struktury odpowiedzialne za przetwarzanie emocji, szczególnie ciało migdałowate.

Koncepcja wewnętrznego dziecka od lat stanowi ważny element pracy terapeutycznej, szczególnie w podejściach skoncentrowanych na traumie, schematach oraz relacjach przywiązania. Choć termin ma charakter metaforyczny, opisuje rzeczywisty psychologiczny fenomen – zapisane w pamięci emocjonalnej ślady wczesnych doświadczeń, które wpływają na to, jak funkcjonujemy w dorosłości.

Atrakcyjność to pojęcie znacznie szersze niż wygląd zewnętrzny. W psychologii i psychoterapii mówi się o niej jako o zestawie cech fizycznych, emocjonalnych, społecznych i poznawczych, które budzą w innych zainteresowanie, zaufanie i chęć bycia w relacji. W przypadku mężczyzn atrakcyjność ma wiele wymiarów — część z nich wynika z biologii i ewolucji, inne z kultury, a jeszcze inne z indywidualnego stylu bycia i dojrzałości emocjonalnej.

Życzliwa atmosfera w domu rodzi się z poczucia bycia wysłuchanym. Kiedy partner, dziecko czy bliski mówi – zatrzymaj się i naprawdę słuchaj. Nie planuj odpowiedzi, nie oceniaj, nie poprawiaj. Zwykłe: „Rozumiem, że to dla ciebie trudne” może mieć większą moc niż tysiąc rad. Twórz spokojny dom.

Jednym z efektów pracy terapeutycznej jest rozwój rezyliencji – zdolności do radzenia sobie z przeciwnościami. Osoba, która przepracowała traumę, często zyskuje głębsze zrozumienie życia, większą empatię wobec innych i umiejętność doceniania drobnych rzeczy.

Unikanie to strategia regulacji emocji polegająca na odsuwaniu od siebie tego, co trudne, niewygodne lub budzące lęk. Nie chodzi więc tylko o zadania same w sobie, ale przede wszystkim o emocje, jakie one wywołują. Unikamy pracy, bo boimy się porażki. Odsuwamy trudną rozmowę, bo nie chcemy zmierzyć się z konfliktem. Przeglądamy media społecznościowe zamiast pisać raport, bo zderzenie z zadaniem budzi napięcie. W ten sposób unikamy nie tylko czynności, ale i emocjo

Zmiany w procesie terapeutycznym często wiążą się z dyskomfortem. To naturalna i potrzebna reakcja, gdy wchodzimy na drogę przemiany – zarówno psychicznej, jak i emocjonalnej. W takim trudnym momencie kluczowe jest zrozumienie, że opór i niepokój to nie przeszkoda, lecz sygnały, że zmiana nadchodzi.

Stres staje się przewlekły (chroniczny), gdy jest obecny nieustannie lub regularnie przez dłuższy czas, nawet bez wyraźnych, dramatycznych czynników wywołujących. Często wyzwalany przez: przewlekłe obciążenie psychiczne (np. trudna, stresująca praca, opieka nad osobą chorą); powtarzające się drobne frustracje dnia codziennego (np. korki, irytujące sytuacje)

W psychologii termin „Ja” (ang. self) odnosi się do całokształtu naszych doświadczeń związanych z samym sobą – to, jak siebie postrzegamy, jak siebie oceniamy i jak odczuwamy swoją tożsamość. W literaturze psychologicznej wyróżnia się m.in.: Ja realne – to, jak widzimy siebie teraz Ja idealne – to, kim chcielibyśmy być Ja powinnościowe – to, kim „powinniśmy” być (w oparciu o normy społeczne i rodzinne) Ja odzwierciedlone – obraz siebie, jaki – jak sądzimy – widzą inni

Model osobowości Wielkiej Piątki pozwala lepiej zrozumieć siebie – swoje mocne strony, potrzeby, sposoby reagowania. To nie „szufladka”, ale mapa, która pomaga poruszać się po świecie emocji, relacji i decyzji. Jeśli chcesz pogłębić tę wiedzę w kontekście swojego życia lub pracy terapeutycznej – warto porozmawiać z psychologiem lub psychoterapeutą.

Osobowość borderline (czyli z pogranicza) to termin, który często pojawia się zarówno w języku potocznym, jak i w diagnostyce klinicznej. Jednym z najbardziej wpływowych teoretyków, który nadał tej koncepcji solidne podstawy teoretyczne, jest Otto Kernberg — psychiatra i psychoanalityk, który opracował spójną teorię struktury osobowości borderline w ramach nurtu psychodynamicznego.

Światowy Dzień Mózgu ustanowiony został przez World Federation of Neurology we współpracy z międzynarodowymi organizacjami neurologicznymi. Pierwsze obchody odbyły się w 2014 roku, a celem jest zwiększenie świadomości o chorobach neurologicznych i metodach dbania o zdrowie mózgu

Odporność psychiczna to zdolność radzenia sobie z wyzwaniami, stresem i trudnościami w sposób elastyczny i konstruktywny. Choć bywa mylona z „gruboskórnością” czy tłumieniem emocji, w rzeczywistości dotyczy czegoś zupełnie innego – wewnętrznej równowagi, umiejętności autoregulacji i elastycznego reagowania na życiowe doświadczenia. Jednym z najlepiej przebadanych narzędzi wspierających odporność psychiczną jest mindfulness – czyli uważność.

Choć nie ma uniwersalnego przepisu na dobrostan, psychologia dysponuje wiedzaą, która pokazuje, co rzeczywiście wzmacnia naszą odporność emocjonalną i sprzyja zdrowiu psychicznemu.

Prowadzę terapię par online – w sposób przemyślany, uważny i oparty na sprawdzonych podejściach psychoterapeutycznych. Pracuję z parami w różnym momencie relacji: tymi, które przeżywają kryzys, są po zdradzie, a także z tymi, które chcą budować świadome partnerstwo. Nie musicie być „gotowi na wszystko”. Wystarczy, że jesteście gotowi spróbować. Skontaktujcie się ze mną, by umówić się na pierwszą konsultację i sprawdzić, czy to dobry czas i przestrzeń dla Was.

Terapia par bywa ostatnią deską ratunku dla związku. Często zgłaszają się na nią partnerzy, którzy od dawna zmagają się z trudnościami, próbując „uratować relację”. Choć wiele związków może znacząco skorzystać z psychoterapii, istnieją sytuacje, w których wspólna praca z terapeutą nie przynosi oczekiwanych rezultatów lub wręcz nie powinna być podejmowana.

Wciąż jeszcze wiele osób myśli, że na terapię par warto iść dopiero wtedy, gdy „jest naprawdę źle”. Tymczasem sesje z terapeutą mogą pomóc nie tylko w przepracowaniu głębokich kryzysów, ale też w codziennym zadbaniu o relację. To przestrzeń, w której możecie uczyć się słuchać siebie nawzajem, lepiej rozumieć swoje potrzeby i budować relację opartą na zaufaniu, szacunku i bliskości.

Redukcja zewnątrzsterowności to proces budowania życia bardziej w zgodzie ze sobą, własnymi wartościami i potrzebami. To droga od życia w oczach innych do życia w kontakcie z własnym „ja”. Każdy krok ku wewnętrznej sterowności to krok ku większej wolności psychicznej i emocjonalnej.