OSTATNIE WPISY

Dlaczego karanie ciszą tak silnie aktywuje cierpienie? Z perspektywy teorii przywiązania oraz psychotraumatologii karanie ciszą: * aktywuje lęk przed porzuceniem, * uruchamia wczesne schematy opuszczenia i deprywacji emocjonalnej, * destabilizuje poczucie bezpieczeństwa w relacji. Im silniejsza potrzeba przynależności i im bardziej relacja stanowi główne źródło bezpieczeństwa, tym dotkliwsze skutki niesie karanie ciszą.

Narcystyczne zaburzenie osobowości charakteryzuje się trwałym wzorcem: poczucia własnej wyjątkowości i wyższości, silnej potrzeby podziwu i uznania, ograniczonej zdolności do empatii, nadwrażliwości na krytykę i porażkę. Choć na poziomie zachowania osoby narcystyczne mogą sprawiać wrażenie pewnych siebie, dominujących i emocjonalnie niezależnych, ich wewnętrzne funkcjonowanie często opiera się na kruchym poczuciu własnej wartości oraz głębokim lęku przed odrzuceniem i ws

Koncepcja wewnętrznego dziecka od lat stanowi ważny element pracy terapeutycznej, szczególnie w podejściach skoncentrowanych na traumie, schematach oraz relacjach przywiązania. Choć termin ma charakter metaforyczny, opisuje rzeczywisty psychologiczny fenomen – zapisane w pamięci emocjonalnej ślady wczesnych doświadczeń, które wpływają na to, jak funkcjonujemy w dorosłości.

Obgadywanie i oczernianie innych to z pozoru niegroźne zachowania, które często maskują głębsze emocje – zazdrość, frustrację, zranienie czy potrzebę przynależności. W rzeczywistości jednak są to działania niezwykle szkodliwe emocjonalnie – zarówno dla osoby, o której się mówi, jak i dla samego sprawcy. Obgadywanie niszczy więzi, oddala ludzi od siebie i tworzy atmosferę nieufności – to cichy, lecz dotkliwy sposób ranienia, który pozostawia ślad w emocjonalnym świecie wszystk

Trauma to reakcja organizmu na sytuację zagrażającą życiu, bezpieczeństwu lub integralności psychicznej. Nie zawsze chodzi o jedno wydarzenie – często to długotrwały stres, zaniedbanie emocjonalne, życie w napięciu czy brak wsparcia przez lata.Kluczowe jest to, że w chwili zdarzenia człowiek czuje się bezsilny, przerażony lub pozbawiony wpływu. Psychika zapisuje wtedy, że świat jest niebezpieczny, a ciało pozostaje w stanie gotowości — nawet długo po tym, gdy zagrożenie minęł

W psychologii mówi się o wybaczeniu jako o procesie, który może znacząco poprawić nasz dobrostan psychiczny, zmniejszyć poziom stresu oraz umożliwić zdrowe funkcjonowanie w relacjach. Wbrew pozorom wybaczanie nie zawsze dotyczy relacji z innymi – czasem największym wyzwaniem jest przebaczenie samemu sobie.

W odróżnieniu od traumy "jednorazowej", trauma rozwojowa zazwyczaj ma charakter chroniczny — jest czymś, co dzieje się w codzienności dziecka przez dłuższy czas. To właśnie w środowisku, które powinno wspierać rozwój, dochodzi do bolesnych doświadczeń emocjonalnych, z którymi młody organizm nie potrafi sobie poradzić.

Trauma molestowania seksualnego w dzieciństwie jest jednym z najgłębiej raniących doświadczeń, z jakimi zgłaszają się pacjenci.

Często rodzice są fizycznie nieobecni podczas przerażających epizodów w życiu swojego dziecka. Czasami nie zdają sobie sprawy, że dana sytuacja jest traumatyczna dla małego człowieka. Dzieci nie chcą lub nie potrafią opowiedzieć co się wydarzyło. Dzieje się tak nie tylko z powodu, że mają mały zasób słów, ale też ze względu na specyfikę doznań i jakość pamięci w takich sytuacjach.

Warto zastanowić się, gdzie i kiedy można doświadczyć stanów, w których reaktywne stają się ośrodki bólu. Ból fizyczny pojawić się może podczas wszelkich naruszeń integralności ciała zaczynając od zabiegów medycznych, przez pobicia, po wypadki. Dla mózgu, co warte jest dodatkowego podkreślenia, takim samym bólem będzie rana na ciele, jak również społeczne odtrącenie.